11 a.m.

Hatelijk. Als je een Facebook groep opricht, doe het dan goed.

Een groep als naam meegeven “Chiche qu’on trouve 150.000 personnes qui tiennent à l’unité de la Belgique“, ofte “Wedden damme 150 000 man vinden die België één wilt houden“. Maar dan in het Frans, en enkel in het Frans.

Pijnlijk, want de groepstitel is een element dat je niet meer kan veranderen wanneer je administrator bent.

(De groepsbeschrijving, onder de titel, staat wél in de drie - woohoo, drie! - landstalen opgesteld, maar dat is helaas niet hetgeen je vrienden gaan lezen in jouw nieuws-stroom wanneer je je aansluit bij de groep. Zij zien enkel de titel - in het Frans)

Deze België-fangroep is heus niet de enige die zich enerzijds wel richt aan héél de bevolking, maar anderzijds enkel opgesteld is in één taal. Deze heeft wel een merkwaardig succes - vermoedelijk door die challenge-formule van “Wedden dat ik …“.

Al bijna 45 000 (!) Walen en Franstalige Brusselaars of Franstaligen uit de rand die zitten te kicken op de tricolore vlag, af te geven op politiekers, te dromen van een population bilingue dans x ans, en zo meer. Mij niet gelaten: ik zie ze het graag doen want ik ben zelf Belgicist tot in de kist.

Maar wanneer zo’n Franstalige Belgicist(e) het idee opneemt van “Ah ik ga vandaag eens een Facebook groepke opstarten se!”, staat die dan geen seconde stil bij “Hoe spreek ik hier op een deftige manier héél België aan?”

Da’s toch triestig.

Of controleer tenminste eens of er niet al zo’n groep bestààt. Hier: Belgium. Meer dan 30 000 fans.

Hoe déjà vu is het tegenwoordig wel niet om van die groepen te maken waarin je wedt dat je een bepaald ledenaantal kan bereiken. Zorg gewoon voor een leuke titel; het volk komt wel - denk ik dan.

Senseo heeft een nieuwe koffiesmaak uit. Café Latte. Ik drink graag koffie verkeerd dus dat vloog meteen het Delhaize karreke in toen ik het ontdekte in de rekken.

De soort Café Latte bestond al, maar dan was dat een doos met pads enerzijds, en zakjes “melkschuimpoeder” langs de andere kant. Dat leverde, net zoals cappuccino-poedertjes van Nescafé bv, behoorlijk wat schuim op.

Geen idee wat hen bezielde, maar ze hebben besloten het Caffe Latte-principe nu in 1 enkele pad te steken. Koffie en een soort melkmengsel.

Hoe werkt het, en vooral: smaakt het? Resultaat = Mwèh.

Ik krijg een tevredenheidsformulier opgestuurd van De Post. Voorgefrankeerde envelop al wadaddewilt… Maar ik moet blijkbaar deelnemen.. zonder een incentive?! Geen gratis postzegels bij het invullen van..? Geen wedstrijddeelname door te antwoorden op een schiftingsvraag? Tombola?

Ik ben niet zo voor die twitterdinges, maar ik bezondig me nu wel even aan twee hekjes hoor: #depost #fail !

Ik heb hen nochtans heel wat mee te geven, zoals het antwoord op hun vraag 7:

Zat er de laatste keer dat u uw bus leeggemaakt hebt post in die niet voor u bestemd was?

De laatste keer? Elke keer begot! ‘t Moet natuurlijk dat ons gebouw minstens 10 brievenbussen telt, en dat heel was post toekomt op namen die helemaal niet meer in dit gebouw wonen. Waar steekt de postbode die dan in? Op armhoogte, ttz, bus 9, de onze.

Nu, ik wil het hen wel graag zeggen, maar dan moet hun web 2.0 mens het maar hier komen lezen op de blog :)

Ik had broodjes van de Delhaize voorzien, het soort dat ge nog 5 minuten moet afbakken in de oven. Zondagochtendverstrooidheid en iets te veel minuten afgeleid later waren die broodjes zwart en konden ze de vuilbak in. Grote oven is dan ook overkill voor drie mini-broodjes.

Eigenlijk maar goed ook, want ik had meer zin in chocoladekoeken van bij de bakker. Ik zag dat de trottoirs niet nat waren, dus ik ging ongecoiffeerd en op mijn sloefen de deur uit.

Bij de Marokkaan is het gezellig. Een dezer, voor de jol, begroet ik hem met salam aleikum! De klant voor mij bestelt zo’n rozenkrans van pistolets, ofhoeheetzoiets. “Je n’ai que 50 euros par contre”, verontschuldigt hij zich. “Een volgende keer dan”, antwoordt de bakker, want het is toch maar 90 cents. Bakker slash kredietverstrekker.

Ik kom thuis met mijn chocoladekoeken (dubbele), maar ook met een m’semen voor vanmiddag of vanavond. M’semen is een dikke vettige pannekoek, bedoeld voor bij de thee, om op te smullen met honing. Bij gebrek aan honing wordt dat vaak confituur. Ik drink niet vaak thee, dus dat wordt koffie. Ik doe het in feite helemaal op zijn Belgisch en eet er vaak een lepeltje choco bij. Of om het helemaal exotisch te maken: speculaaspasta.

Grappig detail, en herkenbaar voor Brusselaars: de verpakkingen die je krijgt bij de Marokkaanse bakkers komen nooit van de bakkerij zelf, maar zijn gerecupereerd van andere bakkers. In dit geval kwam mijn m’semen verpakt in een zakje van een bakker uit Nieuwerkerken. Wat zou er met die bakker in Nieuwerkerken gebeurd zijn, dat ze hun inpakmateriaal kwijt moesten? Failliet? Sterftegeval in de familie? Naamsverandering?

Hoedanook, gelukkige zondag aan iedereen!

Onderaan dit blog-artikel vind je de videoclip terug van Redouane La Deglingue. Die zorgt voor veel controverse, want de zanger drukt zich nogal negatief uit over België: J’épouserai le Maroc après avoir baisé la Belgique.

Een artikel over de commotie lees je oa bij De Standaard. Zoals gewoonlijk op web 2.0 zijn de reacties op het artikel leuker dan het artikel zelf.

Thomas uit Jabbeke schrijft:
“Dit is een zeer lelijke vorm van racisme, dit heeft niks met vrije meningsuiting te maken, dit is racisme, volkerenhaat, en het is de taak van de overheid ons te beschermen hiertegen. “
(ter info, Jabbeke ligt op 107km van Brussel)

Wim uit Borgerhout, daarentegen:
“Het geeft een zekere vorm van identiteit aan een groep jongeren die hier leeft, en die elke dag geconfronteerd wordt met het leven zoals het in bepaalde wijken in Brussel gewoon is. Wat daar dan schuld aan draagt, laat ik in het midden. Het zijn idd wat rebelse teksten, die volgens mij voortkomen uit de zoektocht naar houvast tussen de westerse wereld en de roots, waar men eigenlijk ook geen echte band mee heeft.”

Ik wil met de Wim eens een pint gaan drinken. Ik heb ook een reactie op de clip:

Frans uit Schaarbeek, zegt:
“OMG! Die clip is op 20 meter van mijn deur opgenomen! Not kidding! Dat is de Avenue Mon Plaisir, een doodlopende steeg die aanpaalt op de Van Praet brug! En ze filmen in ‘t station van Schaarbeek!!”
(meer…)

Hank Azaria doet de stem van Indisch winkeluitbater Apu Nahasapeemapetilon in The Simpsons. Hank Azaria is die acteur die Phoebe achterna loopt in Friends. Geen Indiër dus.

Apu krijgt in de Simpsons een serieus Indisch accent mee….Nu vragen ze zich af, op Ask Metafilter, of het racistisch is om zulk een accent te spelen?

Boeiende lectuur, want de verschillende deelnemers aan de discussie geraken het niet eens met elkaar, maar het blijft allemaal proper.

Ik heb in de 26 jaar dat ik leef nog nooit gezogen aan een sigaretje. Zelfs niet een heel klein trekje.

Wat ik in 26 jaar ook nog nooit gedaan heb, is een product van AAPL gekocht. 26 jaar lang heb ik Macfans moeten aanhoren van hoe geweldig hun gerief niet is en hoe het nooit crasht en hoe simpel en hoe “it just works”.

Wel, om al die Macboiz de mond te snoeren, heb ik nu een Mac (mini) gekocht, heb hem sinds een paar dagen, en het moet gezegd : dat ding werkt goed.

En waarin ik mijn eigen mening moet herzien is het feit dat de Mac approach toch niet zo kinderachtig is. Ik dacht dat een Mac in de basis ontworpen werd, met het einddoel om bediend te kunnen worden door een idioot die nog nooit een computer heeft aangeraakt. En dat het daardoor voor een 26 jaar lange Dos/Windows user zoals ik een beetje een stap terug zou zijn om op Mac “over te stappen”.

Maar neen begot. Het is nog wel altijd zo dat echt het kleinste kind met een Mac overweg kan, maar je kan je hier echt wel in verdiepen. ‘t Is gewoon… anders, en vooral: logischer.

Ik ben wel niet overgestapt naar Mac. Ik blijf gezond de twee gebruiken; Windows op het netbookje, Mac OS X op de vaste in den bureau. Aangezien ‘t vooral fotografie & muziek is dat in den bureau gebeurt, treft dat. Die activiteiten spelen zich net iets sjieker af op Mac.

Wat hebben we geleerd? Dat sommige meningen er zijn om herzien te worden.