11 a.m.

Ik had broodjes van de Delhaize voorzien, het soort dat ge nog 5 minuten moet afbakken in de oven. Zondagochtendverstrooidheid en iets te veel minuten afgeleid later waren die broodjes zwart en konden ze de vuilbak in. Grote oven is dan ook overkill voor drie mini-broodjes.

Eigenlijk maar goed ook, want ik had meer zin in chocoladekoeken van bij de bakker. Ik zag dat de trottoirs niet nat waren, dus ik ging ongecoiffeerd en op mijn sloefen de deur uit.

Bij de Marokkaan is het gezellig. Een dezer, voor de jol, begroet ik hem met salam aleikum! De klant voor mij bestelt zo’n rozenkrans van pistolets, ofhoeheetzoiets. “Je n’ai que 50 euros par contre”, verontschuldigt hij zich. “Een volgende keer dan”, antwoordt de bakker, want het is toch maar 90 cents. Bakker slash kredietverstrekker.

Ik kom thuis met mijn chocoladekoeken (dubbele), maar ook met een m’semen voor vanmiddag of vanavond. M’semen is een dikke vettige pannekoek, bedoeld voor bij de thee, om op te smullen met honing. Bij gebrek aan honing wordt dat vaak confituur. Ik drink niet vaak thee, dus dat wordt koffie. Ik doe het in feite helemaal op zijn Belgisch en eet er vaak een lepeltje choco bij. Of om het helemaal exotisch te maken: speculaaspasta.

Grappig detail, en herkenbaar voor Brusselaars: de verpakkingen die je krijgt bij de Marokkaanse bakkers komen nooit van de bakkerij zelf, maar zijn gerecupereerd van andere bakkers. In dit geval kwam mijn m’semen verpakt in een zakje van een bakker uit Nieuwerkerken. Wat zou er met die bakker in Nieuwerkerken gebeurd zijn, dat ze hun inpakmateriaal kwijt moesten? Failliet? Sterftegeval in de familie? Naamsverandering?

Hoedanook, gelukkige zondag aan iedereen!

Onderaan dit blog-artikel vind je de videoclip terug van Redouane La Deglingue. Die zorgt voor veel controverse, want de zanger drukt zich nogal negatief uit over België: J’épouserai le Maroc après avoir baisé la Belgique.

Een artikel over de commotie lees je oa bij De Standaard. Zoals gewoonlijk op web 2.0 zijn de reacties op het artikel leuker dan het artikel zelf.

Thomas uit Jabbeke schrijft:
“Dit is een zeer lelijke vorm van racisme, dit heeft niks met vrije meningsuiting te maken, dit is racisme, volkerenhaat, en het is de taak van de overheid ons te beschermen hiertegen. “
(ter info, Jabbeke ligt op 107km van Brussel)

Wim uit Borgerhout, daarentegen:
“Het geeft een zekere vorm van identiteit aan een groep jongeren die hier leeft, en die elke dag geconfronteerd wordt met het leven zoals het in bepaalde wijken in Brussel gewoon is. Wat daar dan schuld aan draagt, laat ik in het midden. Het zijn idd wat rebelse teksten, die volgens mij voortkomen uit de zoektocht naar houvast tussen de westerse wereld en de roots, waar men eigenlijk ook geen echte band mee heeft.”

Ik wil met de Wim eens een pint gaan drinken. Ik heb ook een reactie op de clip:

Frans uit Schaarbeek, zegt:
“OMG! Die clip is op 20 meter van mijn deur opgenomen! Not kidding! Dat is de Avenue Mon Plaisir, een doodlopende steeg die aanpaalt op de Van Praet brug! En ze filmen in ‘t station van Schaarbeek!!”
(meer…)

Doet gij dit ook soms?

Of ben ik echt de enige?

Ik ben nu niet de meest emotionele out there, maar mijn hart maakt toch een sprongetje telkens ik de Emile Bockstael brug overrijd. Wat een fantastisch bevreemdend zicht op Brussel dat dat is. Onvoorstelbaar. Desolate vlakte, vervallen gebouwen, moderne buildings, ….

In het bovenstaande filmpje, vanop de fiets genomen (!), is het een beetje flets, maar in ‘t echt en dan zeker met een zonsondergang er net achter is het echt wel kicken.

Nu het zonnetje schijnt leek het mij een goed idee om mijn traject naar werk met de fiets af te leggen. Na een beetje experimenteren lijkt me volgend traject het snelste en aangenaamste. 6.2km.

Rij even met mij. Je kan op de kleine fotootjes klikken om een groter formaat te zien.

View Larger Map

Op punt A steek ik het stationsplein hier over om vervolgens de Avenue Mon Plaisir af te rijden. Symbolische gebeurtenis: ik laat ettelijke tram, bus & treinlijnen naast me liggen om het zelf voor mekaar te krijgen :) Voor auto’s loopt Avenue Mon Plaisir dood, als fietser kan ik hier rechtstreeks via een klein trapje op de Van Praet brug/tunnel geraken via punt B. Shortcut!

Ik steek de Van Praet brug/tunnel over (B-C) die goed voorzien is van fietspaden in eigen bedding. Aan het rood licht richting A12 op ‘t eind stonden over ‘t laatst Coca Cola promogirls. Ik kreeg er gratis Cola Zero. Door de week staat er altijd wel een pipo iets te verkopen aan de wachtende auto’s. Kortom, amusement verzekerd op die plek.

Op punt C kan ik heerlijk uitbollen langs de vaartkant. Ik scheur langs de koninklijke domeinen waarvan ik slechts soms een gebouw boven de muur zie uitpuilen. Links en voor mij komen de buildings van Manhattan in beeld. De bomen zorgen voor schaduw, de open ruimte voor lucht, de boten zijn er voor eens naar te wuiven.

Punt D is een hectisch moment waar ik moet oppassen om niet door een tram omvergereden te worden. Auto’s vechten hier ook voor pole position aan de verschillende verkeerslichten die het kruispunt rijk zijn. Ik profiteer van het eerste het beste groen voetgangersverkeerslicht om over te steken.

Ik ga niet rechtdoor langs Tour & Taxis. De kasseiweg en slechte staat ervan is daar niet aangenaam en zal mijn niet-mountainbike-fiets op lange termijn moeilijk verdragen. Ik neem binnendoor een weg om uit te komen aan E, de Emile Bockstaellaan. Hier heb ik een hallucinant zicht op de Noordwijk, over de Tour & Taxis vlakte. De foto hieronder is niet van mij, maar ik wou dat ik hem genomen had. Het verlaten (sein)huis staat er nog altijd, maar met de dag ziet het er slechter uit.

Iets verder naar beneden kom ik bij F aan op de groten boulevard Leopold II. Als je met de auto bent en naar de autostrade moet, rij je hier onder de grond. De basiliek van Koekelberg ligt 500m verder op mijn rechterkant maar is vanaf dit punt toch al kolossaal. Links van mij ligt IJzer, Rogier en Kruidtuin. Oversteken vergt geduld en tactiek.

Vervolgens rest me enkel nog maar een vreemd geïsoleerd stuk Brussel te doorkruisen. Een cité van appartementsblokken en een tennisclub, bv. Daarna kom ik terecht in levendig Molenbeek, de wijk Karreveld. Zowat elke zelfstandige heeft zijn zaak hier Karreveld genoemd. Snack Karreveld. Kebab Karreveld. Auto Karreveld. Carrosserie Karreveld. Vêtements Karreveld. Absurd :)

Al bij al doe ik er (toch? slechts?) 20 minuten over om op mijn werk te geraken. Ik doorkruis daarbij 5 gemeenten (Schaarbeek, Brussel, Laken, Koekelberg, Molenbeek). Tel bij de 20 minuten nog eens 10 minuten dat ik me achteraf moet opfrissen, en het traject duurt even “snel” als wanneer ik het via het openbaar vervoer zou moeten doen. Maar met deze hitte verkies ik evenwel het scenario “zweten op de fiets maar met de wind in mijn gezicht” boven “drukke metro met iemand zijn okselzweet in mijn gezicht…”

Een geweldig bijberoep is het uiteindelijk niet, getuige het “salaris” dat zonet gestort werd op mijn rekening…

We hebben een wildgroeiende bamboe in de tuin. Ik denk dat ik dat zelfs met het blote oog zie groeien, zo hoog is hem al.

Toen we ‘t doorhadden dat het om bamboe ging, besloten we om hem toch even “te houden” en niet zo maar uit te doen als onkruid. Bamboe als foltermiddel: waar of niet waar?