Macboi

Ik heb in de 26 jaar dat ik leef nog nooit gezogen aan een sigaretje. Zelfs niet een heel klein trekje.

Wat ik in 26 jaar ook nog nooit gedaan heb, is een product van AAPL gekocht. 26 jaar lang heb ik Macfans moeten aanhoren van hoe geweldig hun gerief niet is en hoe het nooit crasht en hoe simpel en hoe “it just works”.

Wel, om al die Macboiz de mond te snoeren, heb ik nu een Mac (mini) gekocht, heb hem sinds een paar dagen, en het moet gezegd : dat ding werkt goed.

En waarin ik mijn eigen mening moet herzien is het feit dat de Mac approach toch niet zo kinderachtig is. Ik dacht dat een Mac in de basis ontworpen werd, met het einddoel om bediend te kunnen worden door een idioot die nog nooit een computer heeft aangeraakt. En dat het daardoor voor een 26 jaar lange Dos/Windows user zoals ik een beetje een stap terug zou zijn om op Mac “over te stappen”.

Maar neen begot. Het is nog wel altijd zo dat echt het kleinste kind met een Mac overweg kan, maar je kan je hier echt wel in verdiepen. ‘t Is gewoon… anders, en vooral: logischer.

Ik ben wel niet overgestapt naar Mac. Ik blijf gezond de twee gebruiken; Windows op het netbookje, Mac OS X op de vaste in den bureau. Aangezien ‘t vooral fotografie & muziek is dat in den bureau gebeurt, treft dat. Die activiteiten spelen zich net iets sjieker af op Mac.

Wat hebben we geleerd? Dat sommige meningen er zijn om herzien te worden.

Musica è ! In’t Oilsjters

Gisteren trad ik op een kwisavond op voor avondschoolstudenten. De thematalen waren, net zoals mijn eigen studiekeuze destijds, Engels & Italiaans. Samen met gitaarheld Jo speelde we 10 nummers. Als ik me nog goed herinner was de setlist de volgende:

L’italiano
Losing my religion
Non ho l’étà
Hey Jude
Un’avventura
Cose della vita
It’s not unusual
Ti amo
Nel blu dipinto di blu
Bis : Wonderwall

Ik zong en speelde akoestisch, Nathalie idem, en Jo soleerde hoog op zijn elektrische gitaarhals. Beelden van het legendarische optreden zelf (een volle zaal Oiljstenaars die luidkeels met quasi elk lied meezingt) zijn er voorlopig nog niet, maar ik heb wel een exclusief backstage fragment kunnen bemachtigen.

Backstage, dat wilt eigenlijk zeggen, met twee gitaren gewoon op de parking van de Keizershallen. Met excuses voor de slechte verlichting:

Het liedje van hierboven is waarschijnlijk door niemand in België gekend, het is gewoon een klein singletje geweest van een Italiaanse popgroep uit mijn Erasmusperiode.

Ken Mercer at the Uffizi

In 2004 heb ik volgende foto genomen in Firenze. Een straatmuzikant aan het Uffizi museum. Op drie keer dat ik in Florence kwam, zag ik diezelfde zanger op dezelfde plek dezelfde liedjes spelen.

In 2006 begon ik op Flickr wat actief te zijn en uploadde ik de foto die u hiernaast kan zien en ik stelde met magere hoop dan ook de vraag “who is this guy”?

In 2009 krijg ik het antwoord van de muzikant zelf, in de vorm van een flickr commentaartje:
mercermusic1 says:

Hi, I’m Ken Mercer the guy singing at the Uffizi Florence. I’ve been singing in this spot for the past 8 years entertaining anyone who cares to sit down and listen.
I started to play guitar and sing when I finished school in the uk, after a few years of singing in Leicester Square London I met Art Garfunkel from the Simon and Garfunkel Duo and he took me on tour as his Personal assistant, sometimes he gave me the opportunity to open his shows in Europe. Eight years ago I settled in Florence and worked for my spot. It’s not easy to sing here as the city hall are always changing the regulations and trying to make life difficult for me and other performers in the city. I continue to hope that things will become easier after all what harm does a little music do?
I’m currently finishing a live at the Uffzi Cd and a Cd with only my own songs. For more Info or comments please write to me at: mercermusic@hotmail.it Thanks

Zo’n moment waarin alles wat tesamen komt, komt dan nog eens nét op het moment waarop ik de laatste tijd eigenlijk vrij vaak Simon & Garfunkel videootjes op Youtube bekijk. Whatthe..?! :)