Super Mario Bros. in het geheugen gegrift

Op Jaggle staat een filmpje van iemand die voor een schooltheater een opvoering doet van Super Mario Bros. Het hele eerste level wordt integraal en IRL nagespeeld, weliswaar vrij amateuristisch, maar toch zeer herkenbaar.

Het is mij niet te doen om wat de jongeman daar ten berde brengt, maar wel om het gejuich en (ja, soms overdreven) gegil van het jonge publiek is voor mij de clou van de zaak.

De oudere mensen die in die zaal zitten, of oudere mensen die dit filmpje online bekijken zien enkel iemand in een rood pak wat rond staan springen.

Voor mijn generatie, de gamer generation, doet elke move van zijn opvoering een belletje rinkelen (die tunnel! die vuurbloem! de ster!).

Super Mario Bros is meer dan vijftien jaar oud (!) en toch is het alsof we gisteren nog op de plee zaten met een Game Boy.

‘t Is het zoveelste bewijs dat gaming een mentaal erg intensieve en immersieve bezigheid is. Niets slorpt onze aandacht zo hard op als een videogame. En jaren later staat het nog altijd in ons geheugen gegrift.

Geldt dat ook zo voor boeken, strips, films,…?
Nog meer gaming-nostalgia bij Hapje.

Gestolen fiets?

Veel studenten in Leuven rijden met een tweedehands fiets. Die van mij komt van Velo, de fietsenverhuurdienst voor Leuvense studenten.

Ik zit een terrasje te doen op het Martelarenplein en een man naast mij vraagt:

Excuseer, mag ik u vragen van waar gij die fiets hebt?

In’t begin van ‘t jaar gehuurd bij Velo“, antwoord ik eerlijk.

Aha,” en hij bekijkt mijn fiets nog eens opnieuw, “Tiens tiens. Want dat is exact dezelfde fiets die van mij is gestolen geweest een jaar geleden. Zelfs de stickerkes erop zijn nog hetzelfde. Jaja, ‘t is hem! Gekocht in Beringen

(ongemakkelijke stilte)

Hij gaat verder: “Maar ik heb dat toen wel nooit aangegeven aan de politie…

Ja da’s dan wel heel jammer hé meneer” :)

Waarop de meneer wegwandelt, half glimlachend, half vloekend.
Zòveel fietsen in Leuven, zòveel terrasjes in Leuven,….Het toeval!

11 a.m., nu ook met advertenties!

Het heeft een dikke anderhalve maand geduurd, maar deze blog heeft zijn eerste spamcomment te pakken.

Ik laat de comment lekker staan. Bezoek anders allen even zijn of haar website? Medicijnen zònder voorschriften hé mensen!

Ik neem zo’n spamcomment op als een compliment hé; zelfs de adverteerderswereld gelooft in mijn blog.

En u ook blijkbaar. Via statistiekjes merk ik op dat er een vaste groep is van bezoekers die keer op keer, elke dag een bezoekje brengt. Dat doet deugd.

Tot morgen.

2.0: Che calor

Om het niveau van deze blog nog wat te doen dalen meld ik met enige trotsheid dat ik vandaag, 21 april, mijn eerste korte broek van 2006 heb aangedaan. Alsook de eerste verse aardbei van het jaar heb opgesmuld.

‘t Is warm weer, en dat zag ik deze morgen al op mijn startpagina (screenshot). Netvibes‘t u eigenlijk al?

Nog een ander Web 2.0 speeltje: digg.com. ‘t Zijn meestal technology-related nieuwsberichten en links, dus… nerd-alert! Wel enkele mainstream artikels ook, zoals links naar deze Sudoku volledig in Web 2.0 stijl (voor de liefhebbers).

Het nieuws op digg.com wordt niet gefilterd door een eindredacteur; gebruikers plaatsen het nieuws rechtstreeks op de voorpagina. Ik zou het eens aan mijn prof Internetjournalistiek moeten tonen.

Internetjournalistiek

Volgens mijn vak Internetjournalistiek moet je op het internet met veel meer witruimte schrijven.

Meestal is 1 zin per alinea ruimschoots voldoende. Maar voor korte zinnen maak ik een uitzondering.

De docent heeft overschot van gelijk, en nochtans heb het in al mijn vorige blogpostings nooit gedaan.

“Mensen lezen niet, ze scannen”; een waarheid als een koe.

Vanaf nu zal ik erop letten, meneer de prof!