11 a.m.

Hier nog eens een posting over de small things in life that connect us (gouden link). Een blogposting die sociaalmaatschappelijk enorm irrelevant is, overigens. Het gaat namelijk over die enkele minuten daarnet waarin ik zo dringend naar het toilet moest.

Om 16u00 stap ik het metrostation Beekkant binnen en het noodlot slaat toe. Ik moet plassen. Heel dringend. Presto. Dat is problematisch want in Beekkant is er geen toilet. Wel veel struikgewas er rond, maar ik ben geen wildplasser. Ik mis ook niet graag mijn trein van 16u22, in Brussel-Centraal, op 10 minuten metro van waar ik was. Ik moest dus ergens “on the go” gaan.

Op de metrostellen is geen toilet. Ik zou er ook geen willen, eigenlijk.

Om 16u11 (+ enkele bar ) ben ik in Brussel-Centraal. Daar heb je een toilet (meerdere waarschijnlijk), maar daar vragen ze geld. 0,40 cent. Da’s net niet “le pipi le plus cher” zoals ze ooit op Bxlblog onderzochten, maar toch.

Uit principe betaal ik al niet graag voor een plasje, maar het wilt nu net dat ik ook niks maar dan ook niks van kleingeld had. Of ze moeten daar maaltijdcheques accepteren.

16u11. Goed, nog 11 minuten te overbruggen tot de trein van .22, want op de trein is er een toilet! Maar 11 minuten kon ik echt niet meer wachten.

Dan maar op een willekeurige trein gesprongen, die naar Jette van 16u15, daar mijn ding gedaan, en afgestapt in ‘t Noord.

Zonder dus geld te betalen en zonder tijd te verliezen. En ‘t toilet was echt proper op de trein en stonk niet alsof het er nog nooit gewassen was. Ik moet zeggen: dat geldt voor vele toiletten op treinen van de NMBS de laatste tijd. Ze doen daar goei efforkes!

(en wat dan helemaal geweldig is, en bloggers zullen dit herkennen, gedurende die minuten dat ik dan hoognodig moest, was ik in mezelf aan’t zeggen van “goh, dààr moet ik vanavond eens over bloggen…of niet? goooh toch wel komaan”)

In 2004 heb ik volgende foto genomen in Firenze. Een straatmuzikant aan het Uffizi museum. Op drie keer dat ik in Florence kwam, zag ik diezelfde zanger op dezelfde plek dezelfde liedjes spelen.

In 2006 begon ik op Flickr wat actief te zijn en uploadde ik de foto die u hiernaast kan zien en ik stelde met magere hoop dan ook de vraag “who is this guy”?

In 2009 krijg ik het antwoord van de muzikant zelf, in de vorm van een flickr commentaartje:
mercermusic1 says:

Hi, I’m Ken Mercer the guy singing at the Uffizi Florence. I’ve been singing in this spot for the past 8 years entertaining anyone who cares to sit down and listen.
I started to play guitar and sing when I finished school in the uk, after a few years of singing in Leicester Square London I met Art Garfunkel from the Simon and Garfunkel Duo and he took me on tour as his Personal assistant, sometimes he gave me the opportunity to open his shows in Europe. Eight years ago I settled in Florence and worked for my spot. It’s not easy to sing here as the city hall are always changing the regulations and trying to make life difficult for me and other performers in the city. I continue to hope that things will become easier after all what harm does a little music do?
I’m currently finishing a live at the Uffzi Cd and a Cd with only my own songs. For more Info or comments please write to me at: mercermusic@hotmail.it Thanks

Zo’n moment waarin alles wat tesamen komt, komt dan nog eens nét op het moment waarop ik de laatste tijd eigenlijk vrij vaak Simon & Garfunkel videootjes op Youtube bekijk. Whatthe..?! :)

Kleurenfoto’s uit het verleden van herkenbare plekjes: I like. In de mailbox kwam ik onderstaande parels tegen. Voor uw gemak en dat van web2.0 pleur ik ze op Flickr.

Ik vermoed dat ze dateren van 1958, als je kijkt naar die auto’s.

Het Zuidstation:

Het Rogierplein (nog meer oude foto’s). De Dexia toren bestond nog bijlange niet; het was een Martinitoren. Funky.

Dit moet van voor de tunnels op de kleine ring zijn; een heus viaduct. Hier het stukje nabij de Citroëngarages; Place de l’Yser:

Wie meer context kent rond deze foto’s mag het altijd laten weten in de comments.

Je moet er wel Engelse slang voor kennen, maar ik moest luidop lachen, daarnet in de bus tussen de luchthaven en het hotel.

Gespot in Sharm el Sheikh, Egypte.

Alsde waar voor uw geld wilt krijgen, dan moede in de broodjeszaak rechtover mijn werk gaan.

Ik bestel daar deze middag een broodje mozzarella, hetgeen in de regel overeenkomt met een paar schellekes dun gesneden kaas, en een uitgestreken lepeltje pesto. Paar groentjes toevoegen naar keuze. 2,5 € normaal.

Welnu, er is daar een nieuw meisje in dienst die geen gedacht heeft van proporties. Niet alleen koste mijn broodje slechts 2 € (woops?), maar het beleg overtrof al mijn verwachtingen.

Ze legde er zo maar eventjes een gans bolleke gesneden mozzarrella tussen, en smeert met een mes een half potje pesto op boven als onderkant. Een bolleke mozzarrella, kost dat feitelijk al bijna geen 2 € in de winkel? :) En door die pesto stink ik morgen waarschijnlijk nog uit mijn bek..

Dan vroeg ik er nog olijfjes bij. Had ik beter niet gedaan: ze vielen er bijna uit zoveel.

Aaah. Non-nieuws.

Ik heb deze week weer voor u gemediawatcht. Voor u haal ik er deze kwestie uit.

Man bijt hond “spot” in een satirische rubriek met een cliché dat de Joodse gemeenschap snel op alles en nog wat boos wordt.

Spotten in een satirische rubriek is voor wat mij betreft een nul-operatie. Non-nieuws.

De Joodse gemeenschap is nu met dit cliché van boos worden… boos. Dat is even goed een nuloperatie. Maar ze willen wel een signaal geven, hetgeen ze dus op hun website aanduiden.

De pers pikt dat dan graag op, want daarmee doen ze de gemeenschap een plezier: ze versterken het signaal dat de Joodse gemeenschap wilt meegeven.

Op die manier, echter, wordt het cliché van boos worden opnieuw versterkt, en is de cirkel rond.

Of niet?